Jon Snow the archetype of a good leader?

What do we expect of candidates for managerial positions?

Apparently only 1% of the population has never watched “Game of Thrones”. Until recently I was part of this representative group and I was very surprised to hear that people stay up half the night binge watching several episodes at a time. Not sleeping because of a good book? I can respect that. But a television show? This sounds rather pathetic and can be associated with an overabundance of free time. In can hereby inform you that I will have to take back my words, at least howl to the moon like the Ghost (Jon Snow’s wolf). Because as it turns out, I was consistently lacking sleep for well over a month…

But I digress. I would like to break down the character of Jon Snow, and more specifically, to think about whether Jon Snow is the archetype of a true leader, good manager for our times.

To respond to this question, I will focus on the most commonly indicated traits of a good leader. I acquired this knowledge from discussions held with HR representatives, during the course of which we discussed the profile of a recruited manager, and also from candidates-managers, who during interviews told me about what they value in their bosses and what type of relationship and cooperation with the boss is preferred by them.

Let’s put Jon Snow in the role of a team leader, department director, or company CEO. Let’s have the seven kingdoms as the company, organization or even corporation.

Team motivation skills

Do you remember how many times Jon Snow convinced people to act together? The Night’s Watch, Free Folk, Lords of the North, and even the Lannisters. The skill to not only be able to mobile your team, but also to convince the members of other departments, and even members that function autonomously, dispersed in the network of companies, associated within the framework of one network, to fight neck in neck, to achieve the goals set by the organization. No promises, a large risk of defeat, and despite this enemies of many years were able to take on the challenge of fighting the “competition”. The leader’s goal became the goal of the entire team, provided the leader was able to communicate it at the right time.

Belief in ideals and proceeding in accordance with one’s own values

Working for the cause. Placing the company’s goals over one’s own personal impulses, stemming from wanting to receive an award, promotion, achieve financial benefits or applause. For many, the main motivator is personal gain. Leaders who are able to make people follow them are not running after a title, or a 15% pay raise, because these will eventually become outcome of their actions. However, they are not a goal in and of themselves. Jon Snow never sought the throne, and despite this he was called the King of the North. He was not afraid to share power, because he quickly recognized its dark side and did not need to use it as a tool. It was the case that mattered, the success of a project, the effect of joint actions. And the most important thing – it was the people that mattered.

Unconditional faith in people

Faith in people and not only those from our closest surroundings. The skill to have a wider perspective, on those who in the course of battle are standing in the front lines, without horses, relying on their own legs, with axes and swords in their hands. Being at the very top of a company, or even managing an indicated area in an organization, a leader has to deal mainly with managers, and they manage teams of ordinary employees. Jon Snow recognized and believed also in those who work on the production lines, are sales representatives operating in the field, or customer service representatives. What is more, he recognized the power of coaching and content related assistance over weaker team members. He applied the policies of equal opportunity, stemming from the knowledge that each team member represents a different level of competence. People differ from each other. Some are stronger in negotiations, others in planning, others in operations.

Strength and honor

A strong character does not result in aggression or in building tension in the team. A strong character is the skill of knowing how to handle difficult situations, which are not lacking neither in the history of the Seven Kingdoms, nor in everyday company life. “Battle of the Bastards” best describes everything good about Jon Snow. He is hard and fearless in the face of things impossible, he does not stop fighting until the very last breath.  Composure, a detailed analysis, using your knowledge and the knowledge of others, finding solutions, making attempts, even if they are not always successful. But also – the skill to own up to your own mistakes, bearing the consequences of incorrectly made decisions. Remember the moment at which Stannis Baratheon proposed the title of King of the North and Lord  Winterfell to Jon in exchange for support in the ongoing fight for the throne of the Seven Kingdoms? Jon refused with honor, maintaining his loyalty towards the Knight’s Watch.

Unpretentiousness

Unpretentious. Real. I love this trait in people. The lack of the need to make ourselves out to be someone we are not, because we thing that the “other me” would be more accepted by the surroundings. Meanwhile, a manager that pretends less and is more content with themselves will gain all the more reliability in the eyes of their team. The truth hurts, however, in this case in a very positive manner. Adapt, but don’t adjust by brute force. Act according to the rules, but don’t just dance to their tune. Difficult to carry out, especially in a corporation. Also difficult for Jon Snow. An example of this is the time that Snow spent with the Wildlings. The time, which became an opportunity for reformatting the stereotypical approach to an enemy of many  years. Snow met the Wildlings, entered into their world but did not change neither for them, nor did he succumb to them.

Let’s summarize. Jon Snow placed an emphasis on values and behaviors connected with team work, loyalty, and looking after others. Jon’s strength is cooperation. This trait makes a person a good leader, insofar as they possess the skill of detailed observation of others, an assessment of the situation and foresight. In contact with unpredictable people, such as Cersei, Jon has to learn to go outside the sphere of loyalty, honesty and order, which he follows, and decidedly focus on cleverness. His honesty hindered the potential alliance with the Lannister forces. Jon refused to maintain neutrality at Cersei’s request, honestly admitting that he had already pledged allegiance to Daenerys. “I cannot serve two queens” – he said. Tyrion reprimanded Jon by saying:

“Have you ever considered learning how to lie every now and then?  Just a bit?”

If what we know about leadership is true, an effective leader is one which is able to guide those that are not carrying a sworn in their hand, have no power, are infantry, not hussars. A good leader must know how to admit that they made a mistake and that they are wrong sometimes. That is their greatest strength.

Let this idealistic image of a leader overshadow the manner in which the heroic career of Jon Snow ended. Let’s recall the final episode of Game of Thrones.

Was it really worth it? Are companies and organizations ready for a leader like Jon Snow?


Jon Snow archetypem dobrego lidera?

Czego oczekujemy od kandydatów na stanowiska menedżerskie?

Podobno tylko 1% populacji nie widziało „Gry o Tron”. Do niedawna byłam częścią tej reprezentatywnej grupy i bardzo dziwiłam się słysząc, że można zarywać noce, żeby obejrzeć kilka odcinków. Zarwanie nocy dla książki? Szanuję to. Ale serial telewizyjny? To brzmi dość smutno i kojarzy się ze zbyt dużą dawką wolnego czasu. Informuję, że będę musiała to odszczekać, a przynajmniej zawyć do księżyca jak Duch (wilk Jona Snow). Ponieważ tak się składa, że przez ponad miesiąc byłam notorycznie niewyspana…

Ale do rzeczy. Chciałabym rozłożyć na czynniki pierwsze postać Jona Snow, a konkretnie zastanowić się czy Jon Snow jest archetypem prawdziwego lidera, dobrego menedżera na miarę naszych czasów?

Aby odpowiedzieć na to pytanie, postaram skoncentrować się na najczęściej wymienianych cechach dobrego lidera. Wiedzę tę zaczerpnęłam z rozmów poczynionych z przedstawicielami HR, w trakcie których omawialiśmy profil stanowiska rekrutowanego menedżera, a także od kandydatów-menedżerów, którzy podczas rozmów kwalifikacyjnych opowiadali mi, co cenią w swoich szefach i jaki rodzaj relacji i współpracy z przełożonym jest przez nich preferowany.

Postawmy Jona Snow w roli lidera zespołu, dyrektora departamentu, czy CEO firmy. Siedem królestw niech będzie zatem firmą, organizacją, czy nawet korporacją.

Umiejętność motywowania zespołu

Pamiętacie ile razy Jon Snow przekonywał ludzi do wspólnego działania? Nocna Straż, Dzicy, Lordowie Północy, a nawet Lannisterowie. Umiejętność zmobilizowania nie tylko swojego zespołu, ale również przekonania członków innych departamentów, a nawet członków autonomicznie funkcjonujących, rozproszonych na świecie firm, zrzeszonych w ramach jednej sieci, do tego aby walczyli ramię w ramię, aby osiągnąć cele założone przez organizację. Żadnych obietnic, duże ryzyko przegranej, a mimo to nawet wieloletni wrogowie potrafili podjąć wyzwanie walki z „konkurencją”. Cel lidera stawał się celem zespołu, jeśli lider potrafił we właściwy sposób go zakomunikować.

Wiara w ideały i postępowanie w zgodzie z własnymi wartościami

Działanie dla sprawy. Przełożenie celu firmy nad osobiste pobudki wynikające z chęci otrzymania nagrody, awansu, osiągnięcia korzyści finansowych, czy poklasku. Dla wielu, głównym motywatorem jest korzyść osobista. Liderzy, który są w stanie porwać za sobą ludzi, nie gonią za tytułem, ani 15-procentową podwyżką, bo te i tak staną się pokłosiem ich działań. Tyle, że nie są celem samym w sobie. Jon Snow nigdy nie pragnął tronu, a mimo to obwołano go Królem Północy. Nie bał dzielić się władzą, ponieważ dość szybko rozpoznał jej ciemne strony i nie potrzebował używać jej jako narzędzia. Zawsze liczyła się sprawa, sukces projektu, efekt wspólnych działań. I najważniejsze – liczyli się ludzie.

Bezwzględna wiara w ludzi

Wiara w ludzi i to nie tylko tych z najbliższego otoczenia. Umiejętność patrzenia szerzej, na tych którzy w trakcie bitwy stoją w pierwszej linii starcia, bez koni, zdani na własne nogi, z toporami i mieczami w rękach. Będąc na samym szczycie firmy, czy nawet zarządzając określonym obszarem w organizacji, lider ma do czynienia głównie z menedżerami, a Ci zarządzają zespołami szeregowych pracowników. Jon Snow dostrzegał i wierzył również w tych, którzy pracują na liniach produkcyjnych, są przedstawicielami handlowymi działającymi w terenie, czy pracownikami obsługi klienta. Co więcej, dostrzegał moc coachingu i opieki merytorycznej nad słabszymi członkami zespołu. Stosował politykę równych szans wynikającą z wiedzy o tym, że każdy członek zespołu reprezentuje inny poziom kompetencji. Ludzie różnią się od siebie. Jedni są mocni w negocjacjach, inni w planowaniu, jeszcze inni w operacjach.

Siła i honor

Mocny charakter nie skutkuje agresją, ani budowaniem napięć w zespole. Mocny charakter  to umiejętność radzenia sobie w trudnych sytuacjach, których nie brakuje ani w historii Siedmiu Królestw, ani w codziennym życiu firmy. „Bitwa Bękartów” najlepiej obrazuje wszystko co dobre w Jonie Snow. Jest twardy i nieustraszony w obliczu niemożliwych szans, nie przestaje walczyć aż do ostatniego oddechu. Opanowanie, wnikliwa analiza, korzystanie z wiedzy swojej i innych, znajdywanie rozwiązań, podejmowanie prób, nawet jeśli nie zawsze udanych. Ale też – umiejętność przyznawania się do własnych błędów, ponoszenie konsekwencji niewłaściwie podjętych decyzji. Pamiętacie moment, w którym Stannis Baratheon zaproponował Jonowi tytuł Króla Północy i Lorda Winterfell, w zamian za wsparcie w toczącej się walce o tron Siedmiu Królestw? Jon honorowo odmówił, podtrzymując swoją lojalność wobec Nocnej Straży.

Bezpretensjonalność

Bezpretensjonalny. Prawdziwy. Uwielbiam tę cechę u ludzi. Brak potrzeby kreowania się na kogoś kim nie jesteśmy, ponieważ wydaje nam się, że „inni my” będziemy akceptowani przez otoczenie. Tymczasem im mniej udający, im bardziej pogodzony ze sobą menedżer, tym większą wiarygodność zyskuje w oczach zespołu. Prawda w oczy kole, w tym wypadku w bardzo pozytywny sposób. Adaptuj się, ale nie dostosowuj na siłę. Działaj według zasad, ale nie tańcz na głowie, jeśli Cię o to poproszą. Trudne do zrealizowania szczególnie w korporacji. Trudne również dla Jona Snow. Przykładem takiej sytuacji jest czas, który Snow spędził z Dzikimi. Czas, który stał się szansą na przeformatowanie stereotypowego spojrzenia na wieloletniego wroga. Snow poznał Dzikich, wszedł w ich świat, ale nie zmienił się dla nich, ani pod nich.

Podsumujmy. Jon Snow kładzie nacisk na wartości i zachowania związane z pracą zespołową, lojalnością i dbałością o innych. Siłą Jona jest współpraca. Ta cecha czyni człowieka dobrym przywódcą, o ile tenże posiada zdolność wnikliwego obserwowania innych, oceny sytuacji i przewidywania. W kontaktach z nieprzewidywalnymi ludźmi, takimi jak Cersei, Jon musi nauczyć się wychodzić poza strefę lojalności, uczciwości i porządku, którymi się kieruje,  i zdecydowanie mocniej zawierzyć sprytowi. Jego uczciwość przeszkodziła w potencjalnym sojuszu z siłami Lannisterów. Jon odmówił zachowania neutralności na prośbę Cersei, przyznając szczerze, że złożył już przysięgę wierności Daenerys. „Nie mogę służyć dwóm królowym” – powiedział. Tyrion skarcił wówczas Jona mówiąc:

„Czy kiedykolwiek myślałeś o tym, że mógłbyś skłamać? Choć trochę?”.

Jeśli to, co wiemy o przywództwie jest prawdą, skutecznym liderem jest ten, który potrafi kierować tymi, którzy nie dzierżą w dłoniach mieczy, nie mają władzy, są piechotą, a nie husarią. Dobry lider musi umieć przyznać, że popełnia błędy i że czasami się myli. To jest jego największą siłą. Jednak niech ten idealistyczny obraz lidera przyćmi sposób w jaki zakończyła się heroiczna kariera Jona Snow. Przywołajmy w pamięci ostatni odcinek „Gry o Tron”.

Zatem czy było warto? Czy firmy i organizacje są gotowe na takiego lidera jak Jon Snow?

Author: monikaciesielska

Head hunter of C-level executives. Managing Partner at Carpenter Consulting. President at IMSA Search Global Partners.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s